Wibracje Taneczne

Wibracje Taneczne - 5 kwietnia 2011 – Centrum Sztuki Impart

2011-04-02T11:03:00.000-07:00

foto:M.Maruszak

Wibracje Taneczne - 5 kwietnia 2011 – Centrum Sztuki Impart

2011-04-02T11:02:00.000-07:00

foto:M.Maruszak

2011-04-02T11:01:00.000-07:00

Wibracje Taneczne - 5 kwietnia 2011 – Centrum Sztuki Impart

2011-04-02T11:00:00.002-07:00

Wibracje Taneczne - 5 kwietnia 2011 – Centrum Sztuki Impart

Pokazy spektakli Polskiego Teatru Tańca z Poznania w ramach cyklu ,,Wibracje Taneczne”

Widzowie w Centrum Sztuki Impart obejrzą dwa spektakle: ,,Secondhand” i ,, Tysiąc kolorów”.

Polski Teatr Tańca istnieje od 1973 roku, jest profesjonalnym autonomicznym zespołem, którego oblicze przeszło ewolucję od spektakli ukształtowanych formą teatru baletowego do współczesnego gatunku: teatru tańca, który charakteryzuje przekraczanie granic rodzajowych, technicznych i stylistycznych, wyzwalanie się z przypisanych tradycją środków wyrazu, skłanianie ku interdyscyplinarności, poszukiwanie nowych przestrzeni teatralnych i oparty na kreatywnej improwizacji proces tworzenia.

Od 1988 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym Polskiego Teatru Tańca jest Ewa Wycichowska, wieloletnia primabalerina Teatru Wielkiego w Łodzi, choreograf i pedagog, zapraszany do współpracy przez zespoły amerykańskie, włoskie i niemieckie, wielokrotny juror polskich i międzynarodowych konkursów baletowych.

Ewa Wycichowska traktując modern i contemporary dance jako główne tworzywo ruchowe, rozwinęła oryginalną koncepcję inscenizacyjno - choreograficzną zmierzającą do syntezy sztuk, gdzie warstwy: choreograficzna, dramaturgiczna, muzyczna i plastyczna spotykają się i wzajemnie przenikają. Uzupełniła również pierwotną wizję teatru autorskiego i zaprosiła do współpracy wybitnych twórców z całego świata.

2011-04-02T11:00:00.001-07:00

2011-04-02T10:59:00.000-07:00

Program wieczoru:

Spektakl ,,Secondhand”

Choreografia: Paweł Malicki
Muzyka: Jakub Królikowski
Kostiumy: Paweł Malicki
Wykonanie: Paweł Malicki, Mikołaj Dolata

Trzy prawa sformułowane przez Francisa Galtona - angielskiego antropologa i prekursora badań nad ludzką inteligencją – głoszą, że linie papilarne człowieka są niepowtarzalne, niezmienne i nieusuwalne (zasada 3N).

Osobowość jest jak odcisk linii papilarnych.
Indywidualna u każdego człowieka.
Nie można jej narzucić.
Nie można jej przywłaszczyć.

Spektakl ,,Tysiąc kolorów"

choreografia: Takako Matsuda
muzyka: Fryderyk Chopin - Mazurek a-moll op. 7 nr 2, Mazurek C-dur op. 33 nr 3, Mazurek C-dur op. 24 nr 2, Walc E Flat major op. 18 nr 1, Preludium cis-moll op. 28 nr 10, Preludium e-moll op. 28 nr 4, Preludium c-moll op. 28 nr 20
kostiumy: Takako Matsuda, Adriana Cygankiewicz
taniec i współkreacja: Agata Ambrozińska-Rachuta, Adriana Cygankiewicz, Takako Matsuda, Mikołaj Dolata, Paweł Malicki, Bartłomiej Raźnikiewicz
asystent choreografa – kierownik zespołu artystycznego: Anna Gruszka – Kopeć
światło: Arkadiusz Kuczyński
realizacja dźwięku: Mateusz Rogaliński
inspicjent: Mariola Hendrykowska
kierownik techniczny: Grzegorz Okupniak
organizacja produkcji: Katarzyna Anioła
produkcja: Polski Teatr Tańca

O spektaklu:

Przedstawienie „Tysiąc kolorów” dotyka istoty przemijania, której w codzienności nie dostrzegamy. A przecież rzeczywistość zmienia się co chwilę. Każdy ma swój kolor. Te kolory się ulegają przemianie radosnej lub smutnej, wraz z naszym życiem. Z każdą chwilą przemijamy. Wspomnienia są zawsze czasem przeszłym.
Takako Matsuda

W projekcie "Tysiąc kolorów" japońska artystka Takako Matsuda wykorzystała mazurki i preludia Fryderyka Chopina.

Artystka pochodzi z Japonii, ukończyła New York University oraz Tish School of the Arts. Studiowała balet, taniec współczesny, butoh i sztukę aktorską. Z Polskim Teatrem Tańca współpracuje od 2008 roku.

„Spektakl ,,Tysiąc kolorów” w choreografii Takako Matsudy pozytywnie zaskoczył. Przed występem tytuł budził obawy, że taniec zejdzie na drugi plan, przesłonięty choćby efekciarskimi kolorowymi światłami czy strojami. Można w końcu iść na łatwiznę i tysiące barw naszej codzienności oddać w sposób najprostszy. Tymczasem Matsuda podjęła wyzwanie.
Na scenie pojawili się tancerze ubrani w szare kostiumy (jedynie ich brzegi wykończone zostały skrawkami barwnego materiału). Dzięki temu można było spokojnie skupić się na ruchu, emocjach i muzyce. Szczególnie ważna okazała się ta ostatnia, bo nie stanowiła jedynie tła dla ruchu tancerzy – raczej powodowała go i nakręcała. I tak kilka razy widzowie mogli odnieść wrażenie, że mazurki i preludia Chopina już za moment przerodzą się w szalonego rock’n’rolla. Mało było za to zapowiadanej melancholii i tęsknoty, którą z założenia mieli wydobyć z muzyki tancerze. Ruch na scenie z lekkością i świeżością odbiegał od przyjętej klasyki. W tej opowieści o życiu i uczuciach, które mogą mieć tysiące barw – zdecydowanie najwięcej widziałam słonecznej radości. Może dlatego, że ona nawet w małych dawkach sprawia, że przestajemy dostrzegać szarość codzienności”.

Justyna Suchecka, „Gazeta Wyborcza”, 9 grudnia 2009

CENTRUM SZTUKI IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17
Polska

Data : 05.04.2011

Godz: 19.00

Miejsce: Sala Teatralna w Centrum Sztuki Impart

Rezerwacja biletów: 713419432, 713446966

Wibracje Taneczne - 30.03.2011 – Centrum Sztuki Impart

2011-02-15T09:01:00.001-08:00

Wibracje Taneczne - 30.03.2011 – Centrum Sztuki Impart

,,Indukcje”

Reżyseria, choreografia: Tomasz Bazan

Obsada: Tomasz Bazan, Jacek Poniedziałek

Koncepcja przestrzeni: Tomasz Bazan i Martin Shwitsh

Muzyka: Tomasz Krezymon

Konsultacje choreograficzne: Honzu Takamoru, Tania Androwska, Martin Shwitsh
Grafika: Patrycja Płanik

Zrealizowano ze środków: Fundacja Ciało/Umysł, Kunst Gillian Gallery Berlin, Teatr Maat Projekt, Vincenta Gianni. Prapremiera: Festiwal Ciało Umysł 29.09.2010, Warszawa.

Najnowszy spektakl Tomasza Bazana, który powstał we współpracy z aktorem Nowego Teatru Krzysztofa Warlikowskiego - Jackiem Poniedziałkiem, to obraz dwoistości ludzkiej natury.

W jednym dniu zmienia się wszystko - następuje przeorganizowanie porządków i przebiegunowanie życia. Podczas jednego popołudnia wszystko zatrzymuje się, pęka i ustala się nowy bieg rzeczy. Spotkanie staje się rozstaniem, a rozstanie spotkaniem.

Indukcje - Tomasz Bazan

2011-02-15T08:57:00.000-08:00

foto : K.Chmura - Cegiełkowska

foto: S.Kondratowicz

Spektakl Indukcje - 30.03.2011 - Centrum Sztuki Impart

2011-02-15T08:53:00.000-08:00

Wibracje Taneczne - 30.03.2011 – Centrum Sztuki Impart

spektakl ,,Indukcje”

CENTRUM SZTUKI IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17
Polska

Data : 30.03.2011

Godz: 19.00

Miejsce: Sala Teatralna w Centrum Sztuki Impart

Rezerwacja biletów: 713419432, 713446966

2011-02-15T08:51:00.000-08:00

TOMASZ BAZAN - tancerz, reżyser i choreograf; pracownik artystyczny Centrum Kultury w Lublinie – dyrektor założonego przez siebie Teatru Maat Projekt; twórca i dyrektor artystyczny międzynarodowego festiwalu tańca i ruchu MAAT FESTIVAL. Ukończył wydział Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej o specjalizacji krytyka i animacja dzieł sztuk plastycznych. Szeroko pojmowanego tańca uczył się u wielu znakomitych tancerzy i mistrzów sztuk walki. Od roku 2004 prowadzi swój własny, niezależny Teatr Maat Projekt realizujący swój własny program treningu fizycznego i poszukiwań kulturowych. Współpracował z wybitnymi teatrami, tancerzami, choreografami i reżyserami w Polsce i za granicami kraju. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011)

JACEK PONIEDZIAŁEK - absolwent PWST w Krakowie, w latach 1992-97 występował w Starym Teatrze w Krakowie. Od 1999 aktor Teatru Rozmaitości w Warszawie, gdzie zagrał m.in. w „Hamlecie" (reż. Krzysztof Warlikowski), „Beztlenowcach” (reż. Ingmar Villqist), „Oczyszczonych” (reż. Krzysztof Warlikowski), „Makbeth” (reż. Grzegorz Jarzyna). Od 2008 roku jest członkiem zespołu Nowego Teatru Krzysztofa Warlikowskiego w Warszawie.

Gościnnie występuje także w innych teatrach (m.in. Teatr Narodowy w Warszawie, Teatr Studio w Warszawie). W kinie debiutował filmem „Moja Angelika" (1999), grał również w serialach „Marzenia do spełnienia" i „M jak miłość” oraz w filmach „Przemiany" (2003) i „Trzeci" (2005).

W 1993 roku otrzymał wyróżnienie za rolę Pedra Velsqueza w "Rękopisie znalezionym w Saragossie" w Starym Teatrze w Krakowie na XVIII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych. W plebiscycie Trendy ELLE (2005) otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora.

2011-02-15T08:50:00.001-08:00

spektakl Indukcje

2011-02-15T08:48:00.001-08:00

O spektaklu:

Podczas krótkich monologów, wypowiedzi, zarówno wygłaszanych przez Jacka Poniedziałka bezpośrednio, jak również emitowanych jako nagranie na ustawionym z tyłu sceny ekranie, Tomasz Bazan wykonuje swój energiczny taniec. Ukazuje przy tym możliwości ludzkiego ciała, wszystkich jego części, najmniejsze fragmenty są w ciągłym ruchu, nie wypadają z rytmu tańca. Ciekawe połączenie, w którym ruch okazuje się być komentarzem do słowa.

Słowa równoważą ruch. Stabilizacja nadchodzi jednak dopiero po chwilach prawdziwego zmęczenia, po chwilach walki, jaką stoczył sam ze sobą człowiek. Rozdwojenie umysłu i ciała, ciała i słowa, słowa i myśli, myśli i czynów. To spektakl o podwójności osobowości i próbie połączenia, dookreślenia siebie i ostatecznego zjednoczenia ze sobą samym. Najważniejsze, że w konsekwencji dochodzi do symbolicznego połączenia. Zmęczone ciało staje obok swego "umysłu".

Monika Szczepan ,, O rozdwojeniu”

Trudno jest uchwycić w słowach ‘Indukcje’ tak, jak jest trudno uchwycić w formie pisanej współczesny, eksperymentalny teatr tańca. Można z całą pewnością powiedzieć o tym spektaklu, iż jest to dzieło niezwykle skonstruowane: precyzyjnie i czysto, z mistrzowsko ustawioną dramaturgią, która przejawia się na wszystkich polach tego widowiska: perfekcyjnego warsztatowo tańca Bazana, znakomitej grze dramatycznej Jacka Poniedziałka, światła, muzyki i sfery wizualnej kreowanej przez Monikę Kotecką za pomocą kamery live. Pewna nieokreśloność i tajemnica, pewna doza improwizacji jaką posługuje się Bazan, Poniedziałek i Kotecka sprawia, że ‘Indukcje’ nie zamykają nas w jednej wartości nadrzędnej interpretacji ale pozostawiają nam ogromne pole do własnej oceny – co sytuuje ten spektakl w pewnym sensie na polu sztuki performance. ‘Indukcje’ są w pewnym sensie poniekąd opowieścią o samotności, utracie i śmierci – zdecydowanie i wyraźnie podejmują dyskurs utarty i końca - w ‘Indukcjach’ Poniedziałek i Bazan sprawiają, że dotyka nas zjawisko katharsis – (...) wobec czego jednostronna ocena i interpretacja wydaje się ułomna.

Brian Raczyński ,, Rzecz o rozedrganiu”

2011-01-17T10:47:00.002-08:00

WIBRACJE TANECZNE - 05.02.2011

CENTRUM SZTUKI IMPART

PREZENTACJA SOLO PROJEKTU 201O:

ANNA NOWICKA, ALEKSANDRA BORYS, RAFAŁ URBACKI

REZERWACJA BILETÓW:

713419432

Rafał Urbacki Mt 9,7 foto: Jakub Wittchen

2011-01-17T10:47:00.001-08:00

Anna Nowicka - ,,The truth is just a plain picture. Said bob”

2011-01-17T10:45:00.000-08:00

FOTO:JAKUB WITTCHEN

Aleksandra Borys - ,,Lost in details” foto: Jakub Wittchen

2011-01-17T10:44:00.000-08:00

Wibracje Taneczne - Solo Projekt 2010

2011-01-17T10:42:00.000-08:00

Wibracje Taneczne II edycja – 05.02.2011

Centrum Sztuki Impart

Prezentacja w Centrum Sztuki Impart wieczoru z Solo Projektem realizowanym w Starym Browarze w Poznaniu.

Podstawową ideą programu SOLO PROJEKT (którego pierwsza edycja odbyła się w 2006 roku) jest wspieranie polskich twórców tańca w poszukiwaniach własnego języka artystycznego. Program zakłada pomoc zwłaszcza tym, którzy gotowi są do podejmowania artystycznego ryzyka jakie niesie ze sobą eksperymentowanie z własnym ciałem i poszukiwanie oryginalnej formy spektaklu.

W 2010 roku opiekę artystyczną nad młodymi artystami sprawował Peter Pleyer, choreograf i szef festiwalu Tanztage w Berlinie.

Kuratorem projektu jest Joanna Leśnierowska.

Aleksandra Borys

,,Lost in details”

choreografia i wykonanie: Aleksandra Borys
muzyka: Gonçalo Almeida
dramaturgia: Peter Pleyer
dźwięk: Łukasz Kędzierski
produkcja: Art Stations Foundation Solo Projekt 2010, zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Aleksandra Borys, ukończyła Codarts/Rotterdam Dance Academy w Holandii oraz Państwową Szkołę Baletową w Łodzi. Uczestniczy w programie dla młodych choreografów The Tour d'Europe des Choreographers. Współpracowała z choreografami z Hiszpanii, Polski, Izraela, Anglii, Belgii, Holandii i Włoch. Stworzyła oraz współtworzyła kilka spektakli, które wystawiane były w Holandii, Polsce, Chorwacji oraz Anglii. Spektakl na Solo Projekt 2010 zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Anna Nowicka

,,the truth is just a plain picture. said bob”

koncept, choreografia i wykonanie Anna Nowicka
opieka artystyczna Peter Pleyer
muzyka Tian Rotteveel
realizacja techniczna Łukasz Kędzierski
oprawa graficzna Filip Gruber Bojovic
strona wizualna Carito Maldonado, Juliane Brösemann
produkcja Art Stations Foundation
przy wsparciu Hochschulübergreifenden Zentrums Tanz Berlin (HZT)

ANNA NOWICKA
Tancerka, choreograf, pedagog i psycholog, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, Salzburg Experimental Academy of Dance, dyplomowany instruktor tańca współczesnego. Brała udział w spektaklach tanecznych i teatralnych w Polsce i zagranicą. W Warszawie przez wiele lat uczyła się u Anny Godowskiej, uczestniczyła w projektach Przemysława Wasilkowskiego. Za jedno z najważniejszych doświadczeń uznaje prace z Mala Kline. W sezonie 2008/2009 uczestniczyła w Słowenii w podyplomowym programie Tomiego Janezica dla performerów, wystepowała gościnnnie w En-Knap Group. Nieustannie rozwija własne spektakle. Współpracuje z Draganą Alfirevic. Obecnie studiuje choreografię w Berlinie.

Rafał Urbacki

Mt 9,7

koncepcja i ruch: Rafał Urbacki
muzyka: Perfect, Arka Noego, Bp. Leszek Długosz, Siostra Suzzy
teksty piosenek: Rafał Urbacki i Siostra Suzzy
animacje: Kacper Lipiński
światło i dźwięk: Łukasz Kędzierski
foto: Raman Tratsiuk

Rafał Urbacki, mover, humanista, student III-go roku Reżyserii Dramatu w
Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie. Studiował
również kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim i wiedzę o teatrze na
Uniwersytecie Jagiellońskim. Edukację ruchową rozpoczął jako tancerz w
Teatrze Tańca ‘Kierunek’ w Bytomiu. Tańczył w choreografiach Gessel Mason,
Victorii Fox i Phila Williamsa. Performer w autorskich projektach solo ‘7 Up’,
‘Urodziny’, ‘BezSen’, ‘Zrównywanie’. Współautor i tancerz w video-dance
(‘The Lift’ i ‘The Adventures of Giraffi and Charming Seally’). Reżyser
projektu ‘Mover. Projekt społeczny’ (XVII MKTWiFST, Bytom). Uczestnik
warsztatów i coachingów contemporary dance, Body Mind Centering,
contact-improvisation, athentic movement.

CENTRUM SZTUKI IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17
Polska

Data : 05.02.2011

Godz: 19.00

Miejsce: Sala Teatralna w Centrum Sztuki Impart

Rafał Urbacki Mt 9,7 foto: Jakub Wittchen

2011-01-17T10:32:00.000-08:00

2010-11-24T06:34:00.000-08:00

Wibracje Taneczne

14 grudnia 2010, 19:00

Sala teatralna CS IMPART, ul. Mazowiecka 17
www.impart.art.pl

2010-11-03T02:45:00.000-07:00

Wibracje Taneczne – 14. 12. 2010

2010-11-03T02:42:00.000-07:00

WIBRACJE TANECZNE II EDYCJA - Grudzień 2010

Główną ideą programu tanecznego organizowanego w ramach Wibracji Tanecznych w Centrum Sztuki Impart we Wrocławiu jest prezentacja najciekawszych nurtów sztuki tańca. Program ukierunkowany jest na budowanie sytuacji spotkania różnych form ruchu.
Różnorodność prezentacji artystów jest kluczowym elementem programu. Tworzenie w rozmaitych warunkach, indywidualne zainteresowania tematyką, estetyką, podejściem do procesu twórczego, odgrywają ważną rolę w pracy artystów. Dlatego taki projekt zawiera ważny aspekt edukacyjny: otwiera na różne formy współczesnej sztuki i prowokuje dyskusję.

Zapraszamy na dwa spektakle w ramach grudniowch Wibracji tanecznych:
"Sztuka pływania" Justyny Jasłowskiej oraz "Between STH & STH" Katarzyny Mróz i Kingi Boruń.

14 grudnia 2010
godz: 19.00

Centrum Sztuki Impart

Katarzyna Mróz i Kinga Boruń - BETWEEN STH & STH

2010-11-03T02:40:00.000-07:00

2010-11-03T02:39:00.000-07:00

Katarzyna Mróz i Kinga Boruń - BETWEEN STH & STH

2010-11-03T02:37:00.000-07:00

Spektakl ,,BETWEEN STH & STH”

reżyseria i choreografia: Katarzyna Mróz i Kinga Boruń
desgin: Emil Zięba

Pogranicze czegoś i czegoś, the border (line) between sth and sth,
dziwny stan na pograniczu zachwytu i przerażenia, a strange state between fascination and fear, grać na pograniczu faulu, to play an agressive game,
jest wynikiem istnienia granicy, that
because the border exists.

“….wiedzie doń sześcioro drzwi
otwartych ze wszystkich stron, w sieni widzę błękitne niebo, ściana wschodnia
zderza się ze ścianą zachodnią, a w pokoju nie ma mebli...”

To praca dwóch bliskich sobie performerek, których wizje zaczęły się od absurdu, przeszły stany labilności i do tej pory nie widać postaci końcowej. Cieszą się na każde wspólne spotkanie. To komentarz do formy. Treść czuje się bez trudu.

Kinga Boruń- Tancerka i performerka współpracująca z Teatrem Maat Projekt od 2006 roku. Od tego czasu tworzy ścisły trzon zespołu. Brała udział niemal we wszystkich działaniach teatru oscylujących wokół spektakli tanecznych, performance oraz video dance. Stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca (starybrowarnowytaniec.pl), gdzie kształci się pod okiem wybitnych choreografów tańca współczesnego oraz sztuki performance w systemie coaching projekt. Animatorka kultury i studentka filozofii na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Pracuje niezależnie nad własną postacią ruchu performatywnego.

Katarzyna Mróz- Związana z teatrem Maat Projekt od 2005 roku. Brała udział niemal we wszystkich działaniach teatru (performance, spektakle taneczne, video dance). Tam zdobywała doświadczenie z zakresu tańca intuitywnego oraz butoh, uczestnicząc w warsztatach organizowanych przez teatr. Współpracowała także z Teatrem Performer założonym przez rodzinę Dudzińskich, który skupia się wokół malarstwa, performance, sztuki intuitywnej oraz audio art. Absolwentka kulturoznawstwa Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Obecnie studentka anglistyki. Na co dzień próbująca łączyć życie zawodowe z pasją teatralną.

WIBRACJE TANECZNE w grudniu
14.12.2010 / godz. 19.00
Centrum Sztuki Impart

Zapraszamy

2010-11-03T02:36:00.002-07:00

Justyna Jasłowska - Sztuka pływania - foto Patrycja Płanik

2010-11-03T02:36:00.001-07:00

2010-11-03T02:35:00.001-07:00

Justyna Jasłowska - Sztuka pływania - foto Patrycja Płanik

2010-11-03T02:34:00.000-07:00

Justyna Jasłowska - Sztuka pływania

2010-11-03T02:31:00.000-07:00

JUSTYNA JASŁOWSKA ,,Sztuka pływania”

Reżyseria, choreografia, przestrzeń, wykonanie : Justyna Jasłowska
Reżyseria świateł : Wojciech Maniewski, Justyna Jasłowska
Muzyka : Bryan Eno
Video : Emil Zięba
Grafika: Patrycja Płanik
Produkcja: Festiwal Międzynarodowe Konfrontacje Teatralne, International Maat Festival

SZTUKA PŁYWANIA to spektakl bliski konceptualnej sztuce tanecznej. Zbudowany w dużym stopniu na podstawie doświadczeń z poprzedzających go akcji happenerskich w terenie ( lipiec 2009). Działania te miały charakter angażujący publiczność. Osoby zachęcone do wzięcia udziału w akcji proszone były o prezentowanie gestów lub sekwencji ruchowych wykonywanych w ich wyobrażeniu przez pływaków. Osoba performera starała się je powtórzyć i w ten sposób „pobierała naukę pływania”. Pływanie przeniesione na ląd stanowi punkt wyjścia w poszukiwaniach choreograficznych i w estetyce. Kinetyka ruchu pływaka oraz formy jakie przybiera wówczas ciało, uchwycone niczym w stopklatkach. Akcja jest także wyjściem ku subiektywnej fobii performera przed wodą i zwrócenie uwagi, że pływać można poza wodnym kontekstem.
Koniecznie spełniać marzenia.
Podjęty zostaje rodzaj gry (z) kontekstami. Ruch pływaka, marginalny wobec procesu pływania, a niezwykle plastyczny i ciekawy, zostaje odłączony od naturalnego środowiska wodnego i poddany analizie. Być może poza rodzimym przeznaczeniem, rodzą się nowe sensy a konwencje tracą rację bytu?
Nie odwołuję się do wspomnień, nie poruszam zjawisk obecnych w literaturze, mediach czy ideologiach. Wybrany moment rzeczywistości, specyfika miejsca oraz dyktowane tym zjawiska.
Inny kierunek poszukiwań i odczytywania to strefa sceniczna. Estetyka całości rozpięta między chłodną i oszczędną sztuką konceptualną a campowym przerysowaniem, nachalnością, absurdem. Nieustające odpływanie w marzenia i fantazjowanie, uchwycenie klimatu odpoczywania aż do rozleniwienia, rozpłynięcia, rozpuszczenia, odpuszczenia.
Znajduję się nad wielka wodą, pod słońcem, które świeci i zagrzewa. A ja nie umiem pływać i nie pojmę tego nigdy. Znajduję rozwiązanie poza przeznaczeniem.

JUSTYNA JASŁOWSKA- pracownik artystyczny Centrum Kultury w Lublinie, związana z Teatrem Maat Projekt od momentu powstania grupy (2004). Brała udział we wszystkich ważniejszych działaniach teatru i tworzy ścisły trzon zespołu. Magister socjologii, studiowała również kulturoznawstwo. Współpracuje z Teatrem Ciała Limen (od 2006 roku) oraz z Campagne La Sablier (od 2005 roku), tworzy własne choreografie (Spirale, Kill Bill vol.0, Sztuka Pływania). Stypendystka edukacyjnego programu tanecznego Alternatywna Akademia Tańca (Art Foundation, Stary Browar, Poznań). Tańca (różne techniki: butoh, współczesny, BMC, autentic movement) uczyła się jako uczestniczka wielu warsztatów i programów tanecznych w Polsce i za granicą. Trenuje kung-fu, styl modliszki.

WIBRACJE TANECZNE w grudniu
14.12.2010 / godz. 19.00
Impart

Warsztaty z Ireną Lipińską - 20 XI 2010

2010-10-07T01:49:00.000-07:00

Wibracje Taneczne – 21. 10. 2010

2010-10-07T01:47:00.002-07:00

Irena Lipińska
"line"
choreografia i taniec : Irena Lipińska
muzyka: Slug Duo, Indigo Tree

ruch tworzy linie, linie tworzą ruch,
malują formę ludzkiego ciała.
są światłem, którego promienie,
otwierają oczy człowieka i zwierzęcia.
pozwalają ciału stać się nośnikiem historii i form.

trwanie, ciągłość, dźwięk, drgania,
czas.
linie i ich przekroczenie.
pozwolić im po prostu być a jednocześnie zerwać je wszystkie.

IRENA LIPIŃSKA: tancerka i fotograf. Ukończyła polonistykę i kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim. Warsztat taneczny zdobywała ucząc się u Atsushiego Takenouchiego, Daisuke Yoshimoto, Ko Murobushiego, Meg Stuart, Yumiko Yoshioki i Sylwii Hanff. Od 2009 roku uczestniczy w coachingach tańca współczesnego dla tancerzy organizowanych przez Alternatywną Akademię Tańca w Poznaniu, w 2010 roku otrzymała stypendium Akademii. W ramach tego projektu brała udział w coachingach z Arkadiim Zaidesem, Rią Higler, Chrisem Haringiem, Peterem Pleyerem, Simone Aughterlony, Isabelle Schad i Jonathanem Burrowsem. Ukończyła kurs choreografii scenicznej i otrzymała dyplom w Artystycznej Alternatywie Art Studio w Krakowie. Poszukuje własnej metody badania i pracy z ciałem, rozwiązań dla ruchu i indywidualnego podejścia artystycznego. Butoh stanowi jedną z jej najważniejszych dróg.

Centrum Sztuki IMPART

21.10.2010

Godz: 19.00

2010-10-07T01:46:00.001-07:00

Irena Lipińska ,, line"

2010-10-07T01:45:00.000-07:00

Występ Ireny Lipińskiej w solo "line" był bardzo pozytywnym akcentem kończącym drugi dzień Międzynarodowego Maat Festivalu w Lublinie. Idealnie wpasował się w idee festiwalu, mającego prezentować najciekawsze zjawiska z zakresu ruchu.

Irena Lipińska ma bogate doświadczenie taneczne, współpracowała z największymi światowymi choreografami tańca współczesnego oraz mistrzami butoh. Na scenie widać jej świetne przygotowanie techniczne, ruch w jej wykonaniu jest naprawdę ciekawy. W ciągu około pół godzinnego występu zaprezentowała swoje możliwości w kilku utrzymanych w odmiennych klimatach scenkach, podczas których urzekła mnie swoją wyjątkową urodą oraz perfekcyjnie dopracowanym ruchem.

W choreografii Lipińskiej wyraźnie widać inspiracje butoh, ale obecne są także elementy innych technik, co daje oryginalny styl wypracowany przez samą tancerkę. Chciałabym także zwrócić uwagę, że spektakl jest bardzo wrocławski - z tego miasta pochodzi sama artystka, autorzy muzyki - Slug Duo oraz grupa Indigo Tree. Jak widać, współpraca lokalnych artystów może dać znakomite efekty.

Wioleta Rybak
Teatralia Lublin
4 października 2010

Świat ludzki wyznacza szereg linii, toteż spektakl Ireny Lipińskiej nazwać można wariacją na ich temat. To także próba wskazania ich znaczenia w życiu. Wszechobecność tytułowego zjawiska stała się punktem wyjścia do stworzenia spektaklu „line”.

Nie można do końca określić stylu poruszania się artystki. Dla Lipińskiej jedną z najważniejszych dróg artystycznych jest butoh, którą to technikę zgłębia u licznych mistrzów. Tym razem jednak trudno jednoznacznie stwierdzić, że spektakl korzysta jedynie z tej estetyki. Ruch, jaki obserwujemy podczas „line” to połączenie elementów tańca współczesnego z tymi kojarzących się z japońską techniką. W spektaklu dużą rolę odgrywa improwizacja, będąca środkiem wyrazu kojarzonym z butoh, ale charakterystycznym również dla spektakli będących w fazie poszukiwań.

Linie są wytworem natury dookreślającym człowieka, toteż umiejętność dostrzeżenia wzajemnej zależności tych dwóch światów jest ważna dla samopoznania. Próba pokazania człowieka w świecie linii podjęta przez Lipińską, to oszczędność formy, która niesie ze sobą odpowiednio ukształtowaną, przemyślaną treść, podaną w estetyczny sposób.

LINE choreografia reżyseria taniec IRENA LIPIŃSKA

Katarzyna Plebańczyk

Wibracje Taneczne 21.10.2010 Teatr Tańca Vogue

2010-08-05T11:42:00.000-07:00

2010-08-05T11:40:00.000-07:00

Wibracje Taneczne - 21.10.2010

2010-08-05T11:36:00.000-07:00

Spektakl - ,,MIJANIE"

TEATR TAŃCA VOGUE

Choreografia: Eliza Hołubowska, Maja Szymkowiak, Krzysztof Gmiter
Konsultacje i opieka artystyczna: Magda Wyduba
Muzyka: Herbert, Broadcast, Goldfrapp, Apparat, Archive
Kostiumy: Daria Salamon "Pracownia Mody Fanfaronada"
Tańczą: Eliza Hołubowska, Maja Szymkowiak, Krzysztof Gmiter

Przestrzeń, ruch i czas ewoluuje wokół trzech osób, trzech mijających się osób. Każda z nich odczuwa inne mijanie, każdej towarzyszą pytania... Dlaczego MI? Dlaczego JA? Dlaczego NIE?

Premiera odbyła się w kwietniu 2009 r. podczas Koncertu Teatru Tańca VOGUE. Spektakl został zaproszony w lipcu 2009 r. na Międzynarodową Konferencję i Festiwal Sztuki Tanecznej w Bytomiu. MIJANIE prezentowane było również na Krakowskich Spotkaniach BaletOFFowych w Krakowie w listopadzie 2009 r..

Teatr Tańca VOGUE
Choreograf, szef artystyczny – Eliza Hołubowska
Jest to grupa starająca się wytworzyć swój własny język sceniczny. Oprócz tańca współczesnego, który jest najbliższy tancerzom, zespół poszukuje wiedzy w różnych technikach teatralnych i innych stylach tańca.
Istotny dla VOGUE jest przekaz sceniczny. Często choreografie zespołu wywołują sprzeczne opinie.
Zespół jest jedynym poważnym animatorem środowiska tanecznego i wizytówką taneczną całego województwa zachodniopolskiego i znany jest szerokiej publiczności w całym kraju. Prezentował się wielokrotnie na największych festiwalach: Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tanecznych w Kaliszu, Międzynarodowe Lubelskie Spotkania Teatrów Tańca, Międzynarodowa Konferencja i Festiwal Sztuki Tanecznej w Bytomiu.
VOGUE stara się rozwijać i doskonalić warsztat tancerza-aktora wyjeżdżając na wiele warsztatów i festiwali tańca, a także zapraszając do siebie nauczycieli i gościnne spektakle. Na gryfińskiej scenie prezentowali się jedni z najlepszych tancerzy i choreografów, m.in. Leszek Bzdyl, Aurora Lubos, Katarzyna Chmielewska, Rafał Dziemidok, Wojciech Mochniej, Teatr Tańca Projekt.
Zespół gościł w Gryfinie i nadal współpracuje z gośćmi z zagranicy – Compagnie Trajectoire z Francji, Seanem Feldmanem z Anglii i Alexandrem Azarkiewiczem z Białorusi.
Członkowie zespołu ściśle współpracują z Teatrem KANA w Szczecinie tworząc wspólne przedsięwzięcia, a w przeszłości współpracowali z niemieckim Stowarzyszeniem Historienwerkstatt „Toller Markgraf” w Schwedt. Ich wspólne choreografie były wielokrotnie przedstawiane po obu stronach granicy.
Umiejętności tancerzy Vogue są doceniane nie tylko w Polsce, zapraszani są także do udziału w międzynarodowych projektach tanecznych.
Eliza Hołubowska na stałe współpracuje z Ośrodkiem Poszukiwań Twórczych Zamek Brollin w Niemczech.

WIBRACJE TANECZNE II EDYCJA

2010-08-05T11:32:00.001-07:00

Wibracje Taneczne – II edycja

Pod pojęciem teatru tańca kryje się aktualnie bardzo wiele: łączenie tańca, improwizacji, technik multimedialnych, anektowanie konwencji performance w ramach przedstawień tanecznych, taniec butoh. Bez znajomości nowych choreografii, trudno ogarnąć zmiany w coraz bardziej interdyscyplinarnej sztuce współczesnej.

Artyści zaproszeni do udziału w projekcie eksperymentują, używają różnorodnych środków wyrazu, tworzą ekspresyjne, zmysłowe obrazy, które często zachwycają precyzją i pięknem, przenoszą nas w sferę kulturowej i społecznej refleksji.

Taniec współczesny jest żywą i stale zmieniającą się formą sztuki, w której istotną rolę odgrywa osobisty stosunek tancerza do ruchu, bez względu na wielość jego koncepcji od samego początku celował on w rozbudzaniu indywidualnych cech osobowości twórczej artysty. Dopuszcza daleko idącą indywidualizację koncepcji tworzenia i podejścia do materiału ruchowego.

Dziś taniec postrzegany jest w wielu kręgach za sztukę wiodącą, napędzającą rozwój innych dziedzin artystycznej aktywności. Stał się sztuką najbardziej współczesną - oddziaływuje niezależnie od granic geograficznych, administracyjnych czy też materialnych.

Tomasz Bazan - Hsucia foto: Bartek Bielecki

2010-08-05T11:26:00.002-07:00

2010-08-05T11:26:00.001-07:00

Tomasz Bazan - Hsucia

2010-08-05T11:19:00.000-07:00

,,QUIET” - 28.06.2010

2010-06-11T23:17:00.000-07:00

,,QUIET”

Reżyseria, choreografia: Arkadi Zaides

Współpraca artystyczna: Joanna Leśnierowska

Wykonawcy: Rabie Khoury, Mohammad Mugrabi, Ofir Yudilevitch, Arkadi Zaides

Muzyka: Tom Tlalim

Scenografia: Klone

Światło: Firas Roby

Produkcja: Arkadi Zaides Dance Company, koprodukcja Arts Station Foundation / Poznan, Poland

przy wsparciu The Israeli Ministry of Education and Sport, The Choreographers Association, Teva Pharmaceutical Industries LTD, Israel Lottery Council For The Arts, The Rabinovitch Foundation, Polish Institute Tel Aviv, Rabeah Morkus Studio for Dance and Movement.

www.arkadizaides.com

Spektakl we Wrocławiu możliwy dzięki wsparciu Ambasady Izraela w Warszawie i Instytucji Kultury Wrocław 2016

Wydarzenie prezentowane we Wrocławiu w ramach międzynarodowego projektu

,, Floodwall”

Wibracje Taneczne – 21. 05. 2010

2010-05-02T02:59:00.000-07:00

Wibracje Taneczne – 21. 05. 2010

Trzy spektakle solowe, odmienne podejście do ruchu, czasu i przestrzeni, różne postawy wobec ciała i kontaktu z widzem.

Wykonawcy: Izabela Chlewińska, Irena Lipińska, Tomasz Bazan

Miejsce prezentacji:

Centrum Sztuki IMPART
50-412 Wrocław,
ul. Mazowiecka 17

Data: 21.05.2010

Godz: 19.00

Dyrektor Naczelny i Artystyczny - Anna Wołek
Kurator: Adam Kamiński

Koordynacja projektu: Joanna Mazurek

Sekretariat:
e-mail: impart@impart.art.pl
tel/fax.: (071) 343 29 62

2010-05-02T02:54:00.000-07:00

2010-05-02T02:45:00.000-07:00

Irena Lipińska - ,,hydrohypno"

Muzyka: Indygo Tree

Irena Lipińska - tancerka i choreograf

Warsztat taneczny zdobywała ucząc się u Atsushiego Takenouchim,

 Daisuke Yoshimota, Yumiko Yoshioki i Sylwii Hanff.

 Od zeszłego roku uczestniczy w coachingach tańca współczesnego

dla tancerzy organizowanych w ramach

 Alternatywnej Akademii Tańca w Starym Browarze w Poznaniu.W ramach

tego projektu brała udział w coachingach z Arkadim Zaidesem, Rią Higler,

Chrisem Haringiem, Peterem Pleyerem, Simone Aughterlony,

Isabelle Schad.

W tym roku przygotowuje dyplom na kursie choreografii scenicznej w

Artystycznej Alternatywie Art Studio w Krakowie.

Nieustannie poszukuje  form i rozwiązań dla ruchu, dla ciała i dla umysłu.

 Butoh stanowi  jedną z jej najważniejszych dróg.

2010-05-02T02:31:00.000-07:00

2010-05-02T02:30:00.000-07:00

HSUCIA - pierwszy pokaz nowego solo Tomasza Bazana (work in progress)

reżyseria, choreografia, taniec
TOMASZ BAZAN

opracowanie muzyki oraz koncepcja przestrzeni
TOMASZ BAZAN i MARTIN SHWITSH

video
MONIKA KOTECKA

konsultacje choreograficzne
HONZU TAKAMORU
TANIA ANDROWSKA
oraz
MARTIN SHWITSH

Zrealizowano ze środków – FUNDACJA CIAŁO/UMYSŁ - KUNST GILLIAN GALLERY BERLIN - TEATR MAAT PROJEKT

'W jednym dniu zmienia się wszystko- następuje przeorganizowanie porządków i pzebiegunowanie życia. Podczas jednego popołudnia wszystko zatrzymuje się, pęka i ustala się nowy bieg rzeczy. Spotkanie staje się rozstaniem, a rozstanie spotkaniem. '

Pozycją wyjściową do tworzenia tej choreografii było pojęcie gr. hezychia – pojęcia odwołującego się do oczyszczenia i w konsekwencji do niedostępności zmysłów dla świata zewnętrznego. Hezychia określana przez Martina Shwitsh'a ‘ciężką egzystencją’ jest drugą stroną umysłu człowieka – podobnie jak w zen – otwartą i przez to pustą, medytującą formułą bytu która przekracza próg poznania. Pojęcie Hezychii określa też bezruch, spokój, ciszę.

Jedną z inspiracji w procesie tworzenia choreografii i dramaturgii spektaklu była postać argentyńskiej tancerki - owładniętej obsesją ślepoty – która świadomie zrezygnowała z używania wzroku podczas występów na scenie oraz w życiu – w wyniku czego zginęła śmiercią tragiczną potrącona przez samochód. Spektakl podejmuje dyskurs z poczuciem osamotnienia, lęku przed ciemnością i samotnością – nawiązując do postaci Alvarez Ortega.

Całość przedstawienia dzieli się na dwie części – pierwszą poza miejscem stanowiącym o kontekście sceny (ściana, klatka schodowa, plac etc.) oraz drugą – odbywająca się w miejscu konstytuującym ‘performance’. Powstaje dualistyczny świat rozcięty na pół – widz sam decyduje, który jest mu bliższy.

2010-03-19T12:58:00.000-07:00

2010-03-19T12:51:00.000-07:00

Izabela Chlewińska –

Ophelia is not Dead

Choreografia: Izabela Chlewińska

Współpraca: Jacek Owczarek

Muzyka: Jacek Grudzień, Radiohed

Izabela Chlewińska - choreografka, pedagog, tancerka. Absolwentka Akademii Muzycznej im. K. i G. Bacewicz, Katedry Rytmiki i Improwizacji Fortepianowej, w Łodzi. Ukończyła także Kurs Kwalifikacyjny dla Instruktorów Tańca Współczesnego.
Absolwentka Zarządzania Kulturą w Wymiarze Europejskim w Akademii Muzycznej w Krakowie.
Stypendystka prestiżowego stypendium DanceWeb w Wiedniu w 2008 roku oraz stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2009 roku. Aktorka i tancerka Teatru Nowego im K.Dejmka w Łodzi. Od 2004 związana z Teatrem Tańca Alter w Kaliszu.
Laureatka nagrody indywidualnej za rolę w spektaklu Pazur w reż. Witolda Jurewicza na Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych (Kalisz 2006 ). Zrealizowała spektakle autorskie: Sin Piel (premiera kwiecień 2005), Odcinek (premiera lipiec 2007) oraz Spadam toczę się i trwam, którego premiera odbyła się w Teatrze Nowym w maju 2008 roku.
Brała udział w projektach z tak wybitnymi twórcami jak: Nigel Charnock (współzałożyciel legendarnego DV8 Physical Theater), Gabriela Carrizo & Franck Chartier (Peeping Tom) Michael Schumacher czy Ray Chung.

Ophelia is not Dead

Spektakl został zrealizowany w ramach międzynarodowego projektu DanceWEB Europe Scholarship Programme for Contemporary Dance w Wiedniu w 2008r

Maria Stokłosa Prawa Półkula Wrocławska premiera

2010-03-09T08:50:00.001-08:00

Prawa półkula

choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg

Wrocławska Premiera - 13.03.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17

Dance Vibrations 2: Caffè Latte

2010-03-09T08:46:00.001-08:00

Prawa Półkula - foto: Jakub Wittchen

2010-03-03T21:51:00.000-08:00

WIBRACJE TANECZNE vol.IV - Marysia Stokłosa - Prawa Półkula

2010-03-03T21:47:00.000-08:00

Marysia Stokłosa

Prawa półkula

choreografia Marysia Stokłosa
reżyseria świateł Jan Cybis
dramaturgia Peter Pleyer
kostiumy Ola Staszko
muzyka LeTigre, Nina Simone, Erik McKenzie
tańczą Aleksandra Borys, Halina Chmielarz, Hana Lee Erdman, Joanna Leśnierowska, Weronika Pelczyńska
produkcja Art Stations Foundation
koprodukcja Fundacja ciało/umysł
Zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Miasta St. Warszawy i Fundacji Burdąg

Wrocławska Premiera - 13.03.2010

Godz: 19.00

Miejsce: Centrum Sztuki Impart

ul.Mazowiecka 17

Projekt zainicjowany przez Marysię Stokłosę, choreografkę wykształconą i pracującą dotąd głównie poza Polską, powstaje we współpracy z Aleksandrą Borys, Haliną Chmielarz, Janem Cybisem, Haną Lee Erdman (USA), Joanną Leśnierowską, Weroniką Pelczyńską, Aleksandrą Staszko oraz Peterem Pleyerem (Niemcy), który objął spektakl artystyczną opieką.

„Prawa półkula” odsyła do tej części naszego mózgu, która potocznie kojarzy się z emocjami i irracjonalnymi czy intuicyjnymi zachowaniami. Tytuł spektaklu wskazuje jednak bardziej punkt wyjścia dla pracy, a nie cel czy jego temat. Stokłosa poszukuje ruchu w obszarach przypisywanych prawej części mózgu - takich jak orientacja w przestrzeni, myślenie obrazowe, wrażliwość muzyczna. Celem projektu nie jest jednak zaangażowanie w neurologiczne rozważania. Stanowią one jedynie pretekst do odkrycia fizycznego odpowiednika tego, co niezrozumiałe, nielogiczne i niewerbalne. Poetycka przestrzeń spektaklu ma uaktywnić zarówno zbiorową jak i indywidualną wrażliwość i wyobraźnię publiczności, odwołując się do jej wspomnień, wcześniejszych doświadczeń i emocji.

2010-03-03T21:46:00.002-08:00

Informacje o artystach:

Marysia Stokłosa ukończyła wydział choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w amsterdamskiej Hogeschool voor de Kunsten. Taniec współczesny studiowała w London Contemporary Dance School at The Place w Londynie. Jej dorobek twórczy to między innymi: „Let’s Dance Chopin” - Inauguracja XX Łódzkich Spotkań Baletowych, we współpracy z kompozytorem Januszem Stokłosą oraz Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Łódzkiej. Solo „Vacuum” (premiera w Melkweg Theater, Amsterdam; premiera polska - Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Festiwal Temps d’Image, Warszawa, prezentowane m.in. również na Polskiej Platformie Tańca w Poznaniu); „Spotkanie1” – performens wideo stworzony we współpracy z artystką wizualną Julią Staniszewską i wymieniony przez magazyn Ballet Tanz jako ważna produkcja roku 2007 (CSW, Temps d’Image); „Burdąg” – film tańca (Przegląd sztuki Nova Polska w Lille, Polska Platforma Taniec.pl na Festiwalu Ciało/Umysł, Galeria Szu Szu w Warszawie);
Jako tancerka współpracowała z choreografem Jeremy Wadem. Tańcząc w jego przedstawieniach - „Glory oraz And pulled out their hair…” - występowała między innymi w Berlinie, Nowym Jorku, Brukseli, Barcelonie, Buenos Aires, Montevideo i Kopenhadze. Uczestniczyła również w projektach takich choreografów jak Sara Shelton Mann, Min Tanaka oraz Dick Wong. Jest autorką choreografii do kilku spektakli teatralnych. Prowadzi dom pracy twórczej Burdąg.

Peter Pleyer uczył się tańca w European dance development center przy Art Academy w Arnhem w Holandii. Pracował w Nowym Jorku z Yoshiko Chuma, jako tancerz i asystent choreografa oraz w Paryżu z Markiem Tompkinsem. Od lat współpracuje z Eszter Gal w Budapeszcie. Wystąpił na Impro Festiwal w Nowym Jorku oraz na paryskich obchodach dwudziestolecia contact improvisation. Opracowuje choreografie do własnych występów (jest laureatem konkursu choreograficznego w Groningen). Od 2000 roku mieszka w Berlinie. Ostatnio oddaje się zgłębianiu tajników teorii tańca. Często prowadzi i nadzoruje projekty performatywne w Niemczech i Szwecji. Koncentruje się tam na nowych metodach treningu tanecznego i kompozycji - takich, w których kluczową rolę odgrywa improwizacja. Swój spektakl „Choreographing books” prezentował w Browarze w Poznaniu. Peter jest współtwórcą projektów edukacyjnych dla choreografów w Berlinie, a także częścią osobowości fikcyjnej polskiej tancerki Veroniki Blumstein. Od 2007 pełni funkcję dyrektora artystycznego berlińskiego festiwalu młodej choreografii - Tanztage Berlin.

2010-03-03T21:46:00.001-08:00

Jan Cybis - operator filmowy. Autor zdjęć do wielu filmów reklamowych, krótkometrażowych, teledysków oraz kilku filmów dokumentalnych. Od 2007 zajmuje się również reżyserią światła w spektaklach tańca, m.in. „Vacuum” Marysi Stokłosy, Solo Projekt 2009. Urodził się i mieszka w Warszawie.

Aleksandra Borys - po ukończeniu Szkoły Baletowej w Łodzi, dostała jedną z głównych ról w spektaklu "Opentaniec". Wzieła również udział w kilku projektach tanecznych Teatru Kierunek przy Śląskim Teatrze Tańca. Następnie studiowała techniki tańca współczesnego w Codarts - Rotterdam Dance Academy, gdzie współpracowała z wieloma choreografami z całego świata m.in. Edan Gorlicky (Izrael), Nannine Lenning (Holandia), Ivan Schauvliege (Belgia), Eugenia Demeglio (Włochy), Aleksandra Maciejewska (Polska). Brała również udział w programie rezydencjalnym Art Stations Foundation wraz z Konradem Szymańskim tworząc "Solo.06".

2010-03-03T21:43:00.002-08:00

2010-03-03T21:43:00.001-08:00

Hana Lee Erdman - studiowała historię sztuki oraz taniec w UCLA w Kalifornii. Występowała w San Francisco i w Europie. Miała przyjemność pracować z Sarą Shelton Mann, Jessem Curtissem, Smith/Wymore productions oraz Half Machine. Współpracuje z Kirą Kirsch występując i prowadząc „badania nad ruchem”. Od niedawna Hana mieszka w Berlinie gdzie dalej zajmuje się improwizacją i sztukami performatywnymi. Gra także w eksperymentalnym zespole muzycznym „drowning daisies”.

Joanna Leśnierowska - krytyk tańca, kurator; dramaturg; wykładowca UAM; autorka kilkudziesięciu tekstów o tańcu publikowanych w Polsce („Didaskalia”, „Teatr”) oraz poza jej granicami („Theater der Zeit” (Berlin), „Dance Today” (Izrael), „Dance Zone” (Praga); autorka rozdziału o teatrze tańca w w wielokrotnie wznawianym „Słowniku wiedzy o teatrze” (Wydawnictwo Park, Bielsko-Biała). Od 2004 roku kurator tańca w poznańskim Starym Browarze, gdzie stworzyła pierwszy w Polsce regularny, całoroczny cykl prezentacji i produkcji tańca współczesnego (www.starybrowarnowytaniec.pl). Od 2003 roku współprowadzi zespół, a od 2004 r. także stowarzyszenie, Towarzystwo Gimnastyczne, które obok produkowania spektakli („Whatever you wish”, 2003; „Obcojęzyczność”, 2005; „Nic”, 2007) prowadzi intensywną działalność edukacyjną (program warsztatów Towarzystwo Gimnastyczne zaprasza) i jest polskim partnerem prestiżowej europejskiej organizacji DanceWeb (www.towarzystwogimnastyczne.com).

2010-03-03T21:42:00.001-08:00

Weronika Pelczyńska - urodzona 30.06.1985 w Warszawie. Absolwentka szkoły tańca SEAD (Salzburg Experimental Academy of Dance) w Austrii, inżynier Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej. W latach 2008/2009 będąc członkiem zespołu Bodhi Project występowała w Austrii, Niemczech, Włoszech, Polsce, współpracując między innymi z: M. Kejzarem, J. Nelsonem, V. Justice, R. Hayden, E. Braun, T. Williamsem czy S. Sandronim. Doświadczenie sceniczne zdobywała przez ponad 3 lata w Teatrze Studio Buffo, oraz w produkcjach Teatru Tańca Mufmi w choreografii A. Piotrowskiej. W 2003 roku zdobyła złoty medal Mistrzostw Europy w disco dance formations z zespołem Volt. Ma również doświadczenie aktorskie związane z udziałem w kilku produkcjach telewizyjnych.

Ola Staszko - urodziła się 15.11.1975 w Warszawie. Studiowała Stosowane nauki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim (1996-2000), a w latach 2003-2006 fotografię i projektowanie graficzne na Akademii Sztuk Pięknych i Projektowania Gerrit Reitveld w Amsterdamie. Swoją pracę artystyczną rozpoczęła jako fotograf. Jako asystentka scenografa współpracowała m.in. z Joanną Kaczyńską (Teatr Telewizji „Beztlenowce” reż. Łukasz Barczyk), Magdaleną Maciejewską („Bambini di Praga” w Teatrze Współczesny w Warszawie), Anną Wunderlich (przy realizacjach teatrów telewizji j np. „Pasożyt” Marcina Wrony czy filmach fabularnych „Nadzieja” w rez. Stanisława Muchy), Małgorzatą Szczęśniak (przy produkcji Teatru Telewizji „Wyzwolenie” w rez. Macieja Prusa). Od kilku lat pracuje jako kostiumograf. Jest autorką kostiumów następujących filmów: „Zmruż oczy” rez. A. Jakimowski (w 2003r. razem z Katarzyną Bartel -współautorką kostiumów, otrzymała nagrodę za kostiumy do tego projektu na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni), „Skaza” (teatr. TV) reż. M. Wrona, „Sztuczki” reż. A. Jakimowski, „Jak żyć” reż. S. Jakubowski, „Moja krew” reż. M. Wrona, „Hanoi – Warszawa” reż. K. Klimkiewicz. Marysię Stokłosę poznała w Amsterdamie, razem z tą znajomością rozwinęło się zamiłowanie do tańca współczesnego. W 2006 przygotowała kostiumy do jej spektaklu „Fall In D”.

2010-03-03T21:41:00.000-08:00

2010-03-03T21:40:00.000-08:00

Halina Chmielarz - urodzona w Toruniu w 1967 roku. W 1992 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Filmową Telewizyjną i Teatralną w Łodzi, Wydział Aktorski (pod opieką Jana Machulskiego). Od początku pracy artystycznej rozpoczęła poszukiwania języka teatralnego integrującego klasyczne, tradycyjne wykształcenie aktorskie ze wszystkimi zdobyczami teatru eksperymentalnego i autorskiego. Pracowała jednocześnie w teatrach instytucjonalnych: Teatrze Powszechnym w Łodzi, Teatrze Powszechnym w Radomiu, Teatrze Polskim w Poznaniu, Teatrze Rozmaitości w Warszawie, gdzie pod dyrekcją Piotra Cieplaka zagrała Miłosierną w słynnym spektaklu „Historia o Miłosiernej, czyli testament psa”; od lat współpracuje także z teatrami eksperymentalnymi: Teatrem Cinema z Michałowic, Teatrem Derevo z Sanki Petersburga, Teatrem Trust z Delhi. Od 1993 roku stale współpracuje z jednym z najbardziej znaczących teatrów alternatywnych w Polsce – TEATREM ÓSMEGO DNIA z Poznania. Brała udział w spektaklach plenerowych teatru: „Sabbat” 1993, „Szczyt” 1998, „A jednak się kręci” 1999, „Arka” 2000, „Czas Matek” 2006, które prezentowane były na największych festiwalach teatralnych Ameryki Łacińskiej, Europy i Azji, jak również w małych miasteczkach Polski i Europy Wschodniej. W 1998 roku współtworzyła niezależną grupę teatralną Teatr „Centymetr nad Ziemią”, z którą zrealizowała spektakl autorski „Sybilla” inspirowany prozą P. Lagerkvista. Od roku 2001 realizuje również projekty autorskie między innymi: „TWÓRCZOŚĆ - WSPÓLNE PRZESTRZENIE” (spektakl „Tort z Muchomora” oraz „Czemu nie dajesz mi spać” - inspirowane prozą Olgi Tokarczuk); jak również projekt pięcioletni realizowany we współpracy z Lolą Lince (założycielką i dyrektorką „Compania de danza experimental”, Guanajuato, Mexico), obejmujący spektakle „Un regalo de Eva” oraz „Feminas del Mundo” prezentowane między innymi na XXXI Międzynarodowym Festiwalu Teatralny Cervantino w Guanajuato w Meksyku oraz Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Malta w Poznaniu. Halina pracuje również jako pedagog, prowadząc warsztaty „Świadomość ciała- techniki treningu aktorskiego” zarówno z profesjonalistami, jak i amatorami. W marcu 2009 roku brała udział w projekcie „Happy Project” (www.happyproject.pl) dokumentującym pracę Nigela Charnocka nad spektaklem „Happy”, realizowanym w ramach projektu Stary Browar Nowy Taniec, Art Stations Foundation w Poznaniu.

2010-03-03T21:39:00.000-08:00

2010-03-03T21:38:00.000-08:00

Spektakl Stokłosy pozbawiony jest oczywistej ciągłości, lecz mimo to wydaje się spójny – na głębszym poziomie, na którym odbywa się szczegółowe badanie uwarunkowań ruchu scenicznego. Kolejne sceny rozwijają inne jego aspekty, wiążące się ze sobą poprzez przeciwstawienie lub/i komplementarność, np. zapoznawanie się z przestrzenią i jak gdyby poszerzanie jej (a zarazem scenicznego mikrokosmosu, jak w scenie pierwszej), introwertyczność ruchu, przeniesionego do wnętrza ciała i rozpływającego się w nim, a także redukcja ruchu do mimiki (solo Leśnierowskiej), uaktywnianie i budzenie ciała (scena grupowa z alogicznym tekstem), gra z kształtem ciała i wzajemną interakcją dwóch ciał-brył, czyli połączenie improwizacji kontaktowej i taneczno-sportowych zapasów w wersji żeńskiej (Leśnierowska/Erdman), zamiatanie, ogarnianie trójwymiarowości przestrzeni (podłoga, boki, środek, pion: solo Borys), wypreparowanie oznaki emocji, czyli śmiechu i wspisanie jej w ciało (duet Borys/Pelczyńska), eksplorowanie ruchu i jego możliwości, impulsów, potencjału, poprzez repetycje i amplifikację (solo Pelczyńskiej). Stałym motywem jest też kompozycja wizualno-przestrzenna, jaką ubrane w stroje o podobnych tonacjach tancerki tworzą zarówno poprzez ruch, jak i zatrzymania.

Pod koniec spektaklu wszystkie artystki stają tyłem do publiczności i obejmują się. Scena ta przypomina ćwiczenie percepcji widzów – tancerki rozdzielają się bardzo powoli, najpierw stojąc w bezruchu, potem nieznacznie zmieniając sposoby objęcia (za ramiona lub pas), wreszcie rozszczepiając się, co przywodzi na myśl neuronowe połączenia, szukające nowych dróg i odbudowujące się, również pod wpływem kolejnych, nieznanych bodźców. Grupowa sekwencja puentuje zarazem sam spektakl i metodę pracy, czyli nieskończone możliwości improwizacji i ruchowych połączeń.

Julia Hoczyk

Pogranicza tańca i taneczne laboratoria

kultura enter

Miesięcznik wymiany idei

2010-01-26T08:15:00.000-08:00

TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL

,,IDIOTA albo TRANS”

Centrum Sztuki Impart

20.02.2010

www.impart.art.pl

Tomasz Bazan, Romuald Krężel - ,,Idiota albo trans" Foto: Marta Zgierska

2010-01-26T08:11:00.001-08:00

WIBRACJE TANECZNE vol.III - TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL - IDIOTA albo TRANS - Wrocławska premiera

2010-01-26T08:08:00.000-08:00

TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL

,,IDIOTA albo TRANS”

reżyseria, choreografia, koncept:

TOMASZ BAZAN

muzyka:

STEVEN REICH

wykonanie:

TOMASZ BAZAN

ROMUALD KRĘŻEL

konsultacje artystyczne:

Richard Dennis, Tania Androwska, Janusz Opryński

Spektakl jest częścią projektu o roboczej nazwie ,,DOSTOJEWSKI” pod kierunkiem artystycznym Janusza Opryńskiego

Wrocławska Premiera - 20.02.2010

Godz: 19.00

Miejsce: Centrum Sztuki Impart

ul.Mazowiecka 17

Z ruchem ciał precyzyjnie skoordynowano efekty wizualne i dźwiękowe. Multiplikacje projekcji, zmiany oświetlenia, a także modulowana muzyka towarzyszą sekwencjom gestów, wywołując wrażenie nieustannych wzajemnych interakcji. Wydaje się, że w przestrzeni scenicznej krąży specyficzny rodzaj energii, zespalającej w całość wszystkie elementy widowiska. Jest to energia tajemnicza i nadludzka, która czyni ze spektaklu Bazana studium transu.

Kamila Dworniczak

Sztuka ,,Idiota albo trans” w wykonaniu Tomasza Bazana oraz Romualda Krężla, ośmielę się stwierdzić, miała właściwości halucynogenne, tudzież hipnotyzujące. Słowo połączone z ruchem a wypowiadane przez ciało, umożliwiało teleportację w stan, w którym przestajemy odczuwać działanie własnej świadomości. To właśnie ciało staje się swojego rodzaju językiem, którym porozumiewają się aktorzy-tancerze będący w transie.

Cała akcja rozgrywa się na planie prostokąta, który jest jakby planszą dla poruszających się ciał. Aktorzy wędrują po wyznaczonych, acz niewidzialnych ścieżkach, które tworzą trasę na kształt labiryntu. Poruszają się w sposób określony, sprawiający wrażenie zaprogramowanego.

To, co odnajduje najsilniejszy wydźwięk w prezentacji, to przede wszystkim rytm, w jaki wprowadzone są ciała. Tutaj należą się duże brawa dla Panów z Teatru Maat Projekt za koordynację i stworzenie bardzo dobrze zharmonizowanego duetu. Kroki jednego aktora są mocno zsynchronizowane z chodem drugiego. Podobnie jest z innymi czynnościami, takimi jak klaskanie w dłonie, przewracanie drewnianych krzeseł, czy chociażby upadanie z silnym uderzeniem o podłogę.

Spektakl nie tylko doskonale oddaje specyfikę transu, ale przez wspomniany wcześniej rytm, przez towarzyszące mu dźwięki, słowa, przez kolor ograniczony głównie do zestawienia czerni z bielą, wreszcie – przez formy przekształceń ciał – w ten trans momentami rzeczywiście wpędza.

Justyna Sołtys

2010-01-26T08:05:00.000-08:00

2010-01-26T08:04:00.000-08:00

Informacje o artystach:

TOMASZ BAZAN - twórca, założyciel i reżyser Teatru Maat Projekt; pracownik artystyczny Centrum Kultury w Lublinie – dyrektor Teatru Maat Projekt; Twórca i dyrektor artystyczny Międzynarodowego MAAT FESTIVAL. Ukończył wydział Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej o specjalizacji krytyka i animacja dzieł sztuk plastycznych. Tancerz, choreograf. Przez rok uczeń francuskiego malarza i scenografa Jeana Marco. Współpracował z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice, Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea, Inernational Theatre Art Of Now, Compagne le Sablier,Les Kurbas Theatre. Szeroko pojmowanego tańca uczył się u wielu znakomitych tancerzy i mistrzów sztuk walki. Od lat zgłębia style wschodnich sztuk walki, specjalizuje się w stylu Lang. Rezydent Art Stations Kulczyk Foundation (2008). Od roku 2004 prowadzi swój własny, niezależny Teatr Maat Projekt realizujący swój własny program treningu fizycznego i poszukiwań kulturowych (z siedzibą w Centrum Kultury w Lublinie). Laureat nagrody Prezydenta Miasta Lublina za całokształt pracy artystycznej, Nagrody kultury w dziedzinie teatr 'Żuraw 2009', TVP, konkursu Baltic Movement Contest.

ROMUALD KRĘŻEL – absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, związany z Teatrem Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi za dyrektury Zbigniewa Brzozy, gdzie grał w spektaklach: „Słońce w kuchni” na podstawie opowiadania Iwaszkiewicza w reżyserii Marcina Brzozowskiego oraz „Choroba młodości” w reżyserii Ireneusza Janiszewskiego. Twórca niezależny, niezwiązany z żadną instytucją teatralną i poszukujący. Współzałożyciel Republiki Warszawa – Stowarzyszenia Twórców Niezależnych, współpracuje z 1500m² do wynajęcia na warszawskim Solcu, z Teatrem Maat i Centrum Kultury w Lublinie oraz Teatrem Szwalnia w Łodzi założonym przez Marcina Brzozowskiego. Bada współczesne aktorstwo w kontekście zmieniających się warunków teatralnych poprzez warsztaty Techniki Improwizacji Stephena Booka.

Teatr Maat Projekt -

Od kilku lat (2004) w Lublinie działa też inna interesująca grupa, która tworzy projekty na pograniczu teatru i tańca – to Teatr Maat Projekt pod kierownictwem Tomasza Bazana, kulturoznawcy i animatora kultury. Bazan współpracował między innymi z OPT "Gardzienice", Stowarzyszeniem Teatralnym „Chorea”, był uczniem francuskiego malarza i scenografa, Jeana Marco, a także wielu polskich i zagranicznych tancerzy oraz choreografów. Od lat trenuje wschodnie sztuki walki. Jest laureatem kilku nagród – wyróżnienia Doliny Kreatywnej w dziedzinie teatru (2007) oraz prezydenta Miasta Lublina za całokształt pracy artystycznej – a ponadto zwycięzcą trzeciego Solo Projektu, jedynego w Polsce programu rezydencyjnego dla młodych choreografów (poznański Stary Browar, 2008), dzięki któremu przygotował solowę etiudę Lang. Ściśle współpracuje z Teatrem Ciała Limen Sylwii Hanff.

Działania Maat i Bazana wymykają się definicjom tradycyjnych dziedzin sztuki, sytuując raczej na ich przecięciu, tam, gdzie dochodzi do zaskakujących spotkań, rozsadzających ramy gatunków scenicznych czy performatywnych. W pracy zespołu ogromną rolę odgrywa intensywny trening psychofizyczny. Dlatego wielkie znaczenie przypisuje się ruchowi, gestom i plastyczności ciała. Równie ważna jest strona wizualna, przejawiająca się w intrygującej (często onirycznej) scenografii, kostiumach i grze światła. Sam trening i działania sceniczne wyróżniają się synkretyzmem, czerpiąc z wielu źródeł, lecz wzbogacając je własnymi pomysłami i twórczymi przekształceniami. Najsilniejszą inspiracją w pracy zespołu jest jednak taniec buto oraz taniec intuitywny, a także szerzej pojęta estetyka japońskiej kultury i sztuki.

Grupa swoje spektakle pokazywała na wielu festiwalach i imprezach kulturalnych w Lublinie, między innymi Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Konfrontacje”, Studenckim Ogólnopolskim Festiwalu Teatralnym „Kontestacje” oraz Forum Tańca Współczesnego. Odnoszę wrażenie, że zespół ten staje się powoli jedną z najciekawszych polskich grup w obrębie poszukiwań teatralno-ruchowych, zaś jego „inność”, sięganie po rzadką technikę (buto) jawi się jako dodatkowy i intrygujący wyróżnik.

Caffe Latte - foto: B.Maliszewska

2010-01-26T08:02:00.001-08:00

2010-01-26T08:01:00.001-08:00

Wibracje Taneczne - Caffe Latte

Scena Impartu zabrzmiała tupotem bosych stóp, popiskiwaniem klarnetu i sapaniem zmęczonego tancerza. Co to było?

"Caffe Latte" to spektakl rozedrgany, "wciskający się" w oczy, uszy, mózg i trzewia. Tancerz, piękna tancerka i dwóch muzyków momentalnie nawiązali z widzami intymny kontakt. Zmusili ich do przemyśleń, szybkiego kojarzenia faktów, sięgania do pokładów własnych doświadczeń. Moje zdjęcia dzielą się na dwa rodzaje: ostre i rozmazane. Bardziej mi pasują te drugie - tańczące. Bardziej przystają do tego, co zobaczyłam na scenie Impartu. Etiudy taneczne to mgnienia wspomnień realno-nierealnych, cielesno-duchowych, szaro-czerwonych. Ten taniec to "dusza" skrzypiec, klarnetu i saksofonu. To robak zdeptany, a następnie z czułością pogrzebany. To kobieta i mężczyzna, światło i ciemność, delikatność i pierwotna samcza chuć. Nie pamiętam, kiedy podobały mi się moje zdjęcia tak jak właśnie te - tańczące. Nie wiem, czy kiedykolwiek widziałam tak przejmujący spektakl taneczny.

Gorąco polecam!

Barbara Maliszewska - BasiaM

2010-01-26T07:59:00.001-08:00

Caffe Latte

2010-01-03T23:40:00.000-08:00

Foto: Łukasz Unterschuetz
http://strzelamkulture.pl

2010-01-03T23:38:00.000-08:00

Caffe Latte

2009-12-23T07:01:00.001-08:00

Dialog tancerzy, muzyków, a nawet więcej: fascynacja sobą, uwodzenie się wzajemne, krzyżowe tancerzy i muzyków to jakby korzenie spektaklu, z którego wyrasta pień, rozgałęzia się coraz bardziej, a wszystko na oczach uwodzonej widowni. Dada gada, a zarazem opowiada o gadaniu i zaprzecza temu gadaniu. Tańczy i zaprzecza tańczeniu. Nadaje o pomieszaniu języków przy budowie wieży Babel, a zarazem o błogosławieństwie tego pomieszania.
Całą czwórkę cechuje łapczywość na muzykę, łapczywość na taniec, łapczywość na sztukę, na życie w ogóle. Z tej łapczywości mogą wyjść nici, mogą i tkaniny cudnej maści. Ale bez tej łapczywości ani rusz.

"Co ta Dada nam gada"
Tadeusz Skutnik

Caffe Latte - foto: Karolina Karwan

2009-12-23T07:00:00.001-08:00

Caffe Latte

2009-12-23T06:53:00.000-08:00

Dynamiczne miniatury taneczne w wykonaniu tancerzy Dady - fizyczny, transowy taniec Bzdyla i inspirowane tańcem baletowym ruchy Chmielewskiej - przeplatane są z efektownymi partiami muzycznymi głównie na saksofon (Szamburski) i skrzypce (Zakrocki). Nad popisami solowymi wyraźnie dominuje jednak próba porozumienia za pomocą tańca i muzyki. Zaskakująco dobrze - jak na teatr tańca - wypadają kwestie mówione. Dzięki rzadkiemu w teatrze równouprawnieniu wszystkich uczestników, spektakl ma nietypowy, pulsacyjny rytm.

Wspólny projekt Dady i SzaZy jest sukcesem z jeszcze innego powodu. Ta propozycja wykracza poza granice teatru tańca, a przynajmniej łamie jego schemat z tańcem jaką dyscypliną wiodącą i upodrzędnioną względem niego warstwą instrumentalną. Fuzja tańca i muzyki, zabarwionych niebanalnym humorem (m.in. przekorne nawiązanie do słynnego "niemego" utworu "4'33" Johna Cage'a) dobrze komponują się też z Malarnią Teatru Wybrzeże, sceną znaną z ambitniejszych produkcji Wybrzeża. Pomysł na zaproszenie Teatru Dada von Bzdülöw na scenę kojarzoną z teatrem dramatycznym, po raz kolejny okazuje się bardzo dobrym posunięciem.

"Kawa po mistrzowsku"
Łukasz Rudziński

Caffe Latte - foto: Karolina Karwan

2009-12-23T06:43:00.000-08:00

2009-12-23T06:28:00.000-08:00

Wibracje Taneczne - SzaZa & Dada von Bzdülöw - 22.01.2010

2009-12-13T23:04:00.000-08:00

WIBRACJE TANECZNE - 04.12.2009 - fotorelacja

2009-12-11T02:16:00.001-08:00

Harakiri Farmers - ,,We are oh so lucky"

2009-12-11T02:04:00.000-08:00

Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki - ,,Yugoboy.com" foto: Bartek Bielecki

2009-12-11T01:55:00.000-08:00

Leszek Bzdyl - Bonsai - foto: Bartek Bielecki

2009-12-11T01:54:00.001-08:00

2009-12-11T01:50:00.000-08:00

WIBRACJE TANECZNE - 22.01.2010

2009-12-06T23:26:00.000-08:00

SzaZa & Dada von Bzdülöw

Caffè Latte

Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
Kostiumy: Kasia Piątek
Reżyseria świateł: Michał Kołodziej

Wrocławska Premiera - 22.01.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17

produkcja: Stowarzyszenie Teatru Dada von Bzdülöw
przy wsparciu: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego
podziękowania dla Domu Pracy Twórczej w Burdągu

2009-12-06T23:24:00.000-08:00

2009-12-06T23:22:00.000-08:00

Katarzyna Chmielewska (1974)
- tancerka, aktorka i choreograf
- współzałożycielka Teatru Dada von Bzdülöw z Gdańska

W 1993 ukończyła Państwową Szkołę Baletową w Gdańsku. W latach 1993-94 pracowała jako tancerka klasyczna w Państwowej Operze Bałtyckiej w Gdańsku. W 1994-95 współpracowała z Gdańskim Teatrem Tańca. W 1996-97 studiowała taniec współczesny w Brukseli w P.A.R.T.S (Performing Arts Research and Training Studios). Pomiędzy 1997-2000 pracowała w Teatrze Miejskim w Gdyni.

Od 1993 współtworzy wraz z Leszkiem Bzdylem Teatr Dada von Bzdülöw. W ramach swej pracy artystycznej w Teatrze prowadzi lekcje techniki tańca współczesnego i improwizacji, realizuje autorskie choreografie, m.in. Si (2000), Dialogus in conventione (2001), so beautiful (2002), Bonsai (2005), Juicy Flesh (2005), Karnacja (2007) oraz występuje w większości przedstawień: Magnolia (2003), Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (2004, w ramach Trans Dance Europe), Eden (2006), Faktor T (2008, w ramach współpracy z Dance Advance z Filadelfii), Czerwona Trawa (2009). Dotychczas współpracowała także z wieloma innymi choreografami, m.in: Roberto Olivan, Melisa Monteros, Tatiana Baganowa, Avi Kaiser, Chiharu Mamiya. Realizuje również choreografie i ruch sceniczny dla polskich teatrów dramatycznych: Teatr Miejski w Gdyni: Nie przerywajcie zabawy (1997), Teatr Wybrzeże w Gdańsku: Monologii Waginy (2002), Zwyczajne Szaleństwa (2003), Orkiestra Titanic (2007), Farsa z Walworth (2007), Teatr Jaracza w Olsztynie: Wesele u drobnomieszczan (2009), Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu: Zemsta (2009). Brała udział w wielu międzynarodowych projektach i warsztatach m.in. Landscape X w Sztokholmie, X-group (P.A.R.T.S, Bruksela 2000), real time composition/coaching z Michaelem Schumacherem (Stary Browar Poznań, 2007).

Leszek Bzdyl (1964)
- tancerz, aktor, choreograf, reżyser
- założyciel i lider artystyczny Teatru Dada von Bzdülöw

Na zawodowej scenie teatralnej od 1987 roku (Wrocławski Teatr Pantomimy Henryka Tomaszewskiego 1987-1990; Teatr Ekspresji Wojciecha Misiuro 1990-92). W 1993 roku założył Teatr Dada von Bzdülöw, w którym reżyseruje, tworzy choreografie i występuje w większości przedstawień. Z Teatrem Dada von Bzdülöw wystąpił w 17 krajach Europy oraz w Indiach, w USA oraz w Izraelu. Wielokrotnie nagradzany za działalność artystyczną: Nagroda Artystyczna Prezydenta Miasta Gdyni za rok 1998 i Prezydenta Miasta Gdańska za rok 1999. W 1999 roku otrzymał również Nagrodę Ministra Edukacji Narodowej. W roku 2002 był stypendystą miasta Gdańska. W 2007 roku uhonorowany został nagrodę teatralną Marszałka Województwa Pomorskiego oraz otrzymał Sztorm Roku w plebiscycie czytelników Gazety Wyborczej-Trójmiasto. W 2007 roku został laureatem Theatre Pasta International Theatre Awards w Indiach.
Jako choreograf i twórca ruchu scenicznego współpracuje z teatrami dramatycznymi w Polsce. Dotychczas uczestniczył w realizacji ponad 50 przedstawień, m.in.: Opowiadania dla dzieci (w reżyserii P.Cieplaka, Teatr Narodowy W 2009 roku wyreżyserował Cyrana de Bergerac Edmunda Rostanda na scenie Teatru im. Modrzejewskiej w Legnicy.
Brał udział w licznych projektach międzynarodowych, m.in: The Rape of Europe - Landscape X (Interkult, Sztokholm), In the body (Bałtycki Uniwersytet Tańca - Gdańsk), Drop Dead Gorgeous (koprodukcja Teatru Dada z Vincent Dance Theatre / Anglia), Co-Operacja (Gdańsk, Genewa, Paryż) W 2004 wyreżyserował spektakl ODYS-SEAS na terenach Stoczni Gdańskiej w ramach europejskiego projektu SEAS.
Od 1990 prowadzi warsztaty teatralne i lekcje tańca w Polsce i za granicą (Anglia, Czechy, Francja, Finlandia, Niemcy, Szwecja, USA, Zimbabwe).

2009-12-06T23:20:00.000-08:00

2009-12-06T23:19:00.000-08:00

Patryk Zakrocki (1974)
(www.myspace.com/zakrocki)
- muzyk, improwizator i kompozytor

Podjął na własną rękę naukę muzyki i gry na różnych instrumentach, pobierał również lekcje kompozycji u prof. B. Schaeffera i muzyki orientalnej u M. Pomianowskiej. Zajmuje się muzyką kameralną, elektroakustyczną i słuchowiskiem. Skrzypek, perkusista, autor muzyki teatralnej, filmowej i bajkowej. Prowadził przez 2 lata cotygodniowy cykl koncertow Galimadjaz spajający środowisko warszawskich improwizatorów i zespoły: Meoma, EA, Tupika; współpracował z grupą Mitch&Mitch, Baaba, kwartetem smyczkowym Nonstop, projektami Plain music i Improvisersensemble. Opublikował w Polsce i za granicą 10 albumów płytowych, jest autorem muzyki do spektakli m.in. P.Cieplaka, K.Globisza, P. Miśkiewicza i filmów m.in. M. Pieprzycy, K. Kozyry, jak również wielu filmów dokumentalnych i krótkometrażowych i niemych. Obecnie gra w duecie SzaZa na altówce i elektrycznej mbirze, zmienia melodyjki w starych pozytywkach i prowadzi Zakład Produkcji Dźwięku. www.zaklad.org

Paweł Szamburski (1980)
(www.myspace.com/szamburski)
- klarnecista, improwizator
- animator kultury

Studiował na wydziale Antropologii Kultury oraz Muzykologii UW. Współtworzy niezależne wydawnictwo LadoAbc oraz Stowarzyszenie Kulturalne Lado Szamburski jest członkiem grupy badaczy puszczy dźwiękowej – Horny Trees, założycielem i liderem zespołu Meritum, od wielu lat prowadzi autorski cykl imprez z muzyką improwizowaną „Djazzpora”. W solowym projekcie „RepeatOne” komponuje muzykę na klarnet przetwarzany i amplifikowany. Udziela się również w takich projektach jak: Cukunft, kwartet klarnetowy Ircha, Tupika. W duecie SzaZa – Szamburski / Zakrocki tworzy muzykę dla filmu, teatru, kina niemego oraz tańca współczesnego (min. „Auto Da Fe” reż. Paweł Miśkiewicz - Stary Teatr, „Wątpliwość” reż. Piotr Cieplak Teatr Polonia, „Gwiazdy spadają w sierpniu” reż. Marcin Liber - Muzeum Powstania Warszawskiego, „Utwór Sentymentalny na 4 Aktorów“ reż. Piotr Cieplak - Teatr Montownia, „Salamandra” reż. G. Roszal - Święto Kina Niemego, „Solo na Pradze“ reż. Zbigniew Kowalski Studium Teatralne, „Przed Południem Przed Zmierzchem“ reż. Piotr Cieplak, Leszek Bzdyl, Teatr Nowy). Grał lub współpracował z takimi artystami jak: Raphael Rogiński, Tomasz Duda, Patryk Zakrocki, Macio Moretti, Tomasz Stańko, Mikołaj Trzaska, Paul Brody, Joe McPhie, Wacław Zimpel, Norbert Kubacz, Noel Akchote, Dj Eprom, Bartosz Weber, Kuba Kossak, Dj Lenar, Maciej Bielawski, Michał Górczyński, Hubert Zemler.

2009-12-06T06:50:00.000-08:00

Wibracje Taneczne - SzaZa & Dada von Bzdülöw - 22.01.2010

2009-12-06T06:46:00.000-08:00

Cykliczne Spotkania z Tańcem Współczesnym ,,Wibracje Taneczne” w Centrum Sztuki Impart

Projekt realizowany w Centrum Sztuki Impart we Wrocławiu. Jego główną ideą jest prezentacja najnowszych tendencji polskiej i światowej sztuki tańca, głównych nurtów w choreografii, wspieranie ciekawych projektów międzynarodowych z udziałem polskich twórców, przybliżanie najważniejszych ośrodków tańca współczesnego działających na świecie. Program ukazujący całościowe i integralne podejście do sztuki tańca.

SzaZa & Dada von Bzdülöw

Caffè Latte

Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
Kostiumy: Kasia Piątek
Reżyseria świateł: Michał Kołodziej

Wrocławska Premiera - 22.01.2010
Godz: 19.00
Miejsce: Centrum Sztuki Impart
ul.Mazowiecka 17

produkcja: Stowarzyszenie Teatru Dada von Bzdülöw
przy wsparciu: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego
podziękowania dla Domu Pracy Twórczej w Burdągu

SzaZa uwiodła Teatr Dada.
Dada uwiodło SzaZę.
Uwiedzeni sobą nawzajem zdecydowali się, by na oczach widzów wypić Caffè latte. Bezwstydnie sączyć będą zatem ten zadziwiający napój, który nie jest pobudzającą kawą, ani też zdrowym mlekiem. Ten napój jest zupełnie nieokreślony i niejako zagubiony w czasie kawiarnianego popołudnia. Zatem SzaZa i Dada popijając to coś nieokreślonego, czyli tytułową Caffè latte, i nie mając nic ciekawszego do zrobienia, uwodzić się będą po raz drugi, po ra trzeci, po raz czwarty... A że czasy sceniczne pełne są nowej performatywnej estetyki, to i Dada / SzaZa czynić to będzie w kontekście... eksperymentalnego aspektu zabawy, lub też w kontekście zabawowego aspektu eksperymentu. SzaZa i Dada uwodzić się będą na oczach tych, którzy zdecydują się uczestniczyć w zdarzeniu, co nie chce być ani spektaklem inkrustowanym muzyką, ani też koncertem uatrakcyjnionym tanecznymi figurami. Caffè latte
nie chce być dziełem skończonym. Caffè latte chce uwodzić mimo wszelkich konsekwencji spadających prędzej czy później na... uwodzicieli.

Caffè Latte to wspólne przedsięwzięcie Teatru Dada von Bzdülöw z Gdańska oraz warszawskiego duetu muzycznego SzaZa. Caffè Latte to połączenie dwóch różnych środowisk artystycznych - warszawskich muzyków niezależnych związanych ze środowiskiem Lado oraz tancerzy, choreografów i aktorów z Trójmiasta. Caffè Latte to wymiana energii między muzyką i tańcem, którym sprzyja „bycie razem“. Zarazem jednak, twórcy Caffè Latte, wiedząc że owemu naturalnemu połączeniu muzyki i tańca grozi estetyczne samozadowolenie, decydują się na otwartą strukturę zdarzenia, przypadkowość i swobodną kreację.

2009-11-08T13:16:00.003-08:00

2009-11-08T13:15:00.000-08:00

WIBRACJE TANECZNE - 04.12.2009

2009-11-08T12:55:00.002-08:00

Cykliczne Spotkania z Tańcem Współczesnym
,,Wibracje Taneczne” w Centrum Sztuki Impart

WIECZÓR PIERWSZY: 04.XII 2009
Godz: 19.00
Miejsce:
Centrum Sztuki IMPART
50-412 Wrocław,ul. Mazowiecka 17

Dyrektor Naczelny i Artystyczny - Anna Wołek
impart@impart.art.pl

Leszek Bzdyl - ,,Bonsai’’

tańczy - Leszek Bzdyl

choreografia - Katarzyna Chmielewska

światło - Michał Kołodziej

Bonsai w wykonaniu Leszka Bzdyla to minimalistyczny układ, który ujął widzów swoim zdystansowaniem i ironią. Choreografię tę stworzyła Katarzyna Chmielewska. Wykorzystanie dadaistycznej gry z formą jakże celnie prowadzi do korzeni nazwy założonego przez wykonawcę i choreografkę teatru - Dada von Bzdülöw.

2009-11-08T12:55:00.001-08:00

2009-11-08T12:53:00.002-08:00

Sławomir Bendrat, Dominik Krawiecki – ,,Yugoboy.com”
Choreografia: Sławek Bendrat
Występują: Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki
Scenografia: Barbara Salchli
Muzyka: Bałkańska muzyka folkowa
Tłumaczenie: Paweł Bednarek, Walther Zimmerli

Spektakl zainspirowany przez wideo instalację ,,How we in the Balkans kill rats” serbskiej artystki Mariny Abramović. Twórczość performerki jest związana w dużej mierze z miejscem jej pochodzenia, sytuacją na Bałkanach i z doświadczeniem XX wieku. Prace wideo często połączone są z aktywnością performance, w których ciało artystki jest podstawowym medium i jednocześnie częstym tematem. W swojej pracy Bendrat bada historię i tradycję poprzez eksplorację seksualności. Zastanawia się jakie miejsce mogą mieć wierzenia, rytuały we współczesnej cywilizacji, poddanej zachodnioeuropejskiemu modelowi życia.

Spektakl dla widzów dorosłych

2009-11-08T12:53:00.001-08:00

2009-11-08T12:51:00.002-08:00

Harakiri Farmers/Ana Brzezińska"We are oh so lucky"
Obsada: Dominika Knapik, Klara Bielawka, Mariusz Zaniewski
Choreografia: Dominika Knapik
Scenariusz: Ana Brzezińska, Wojtek Klimczyk
Zdjęcia: Julia Pełka
Montaż: HOBO (Ana Brzezińska, Mira Suchowiejko)
Opracowanie muzyczne: Ana Brzezińska, Wojtek Klimczyk
Reżyseria: Ana Brzezińska

,,We are oh so lucky” to próba stworzenia hybrydalnego teatralnego języka, w którym ruch, obraz i słowo są wobec siebie równorzędne, dzięki czemu przekaz wymyka się jednoznacznej klasyfikacji.
To zbiór bodźców, z których widz konstruuje własną narrację dotyczącą codzienności.
Lucky (Dominika Knapik) – figura zainspirowana postacią z „Czekając na Godota” S. Becketta, prowadzi indywidualny pokaz elementarnych cząstek nowego języka, opisując rzeczywistość, która ją ukształtowała. Ta rzeczywistość może czasem wydawać się przerażająca, lecz to nie szkodzi. W końcu nic tak nie poprawia samopoczucia jak sport.

2009-11-08T12:51:00.001-08:00

Luty 2010 - ,,IDIOTA albo TRANS” - foto: Marta Zgierska

2009-11-08T12:02:00.000-08:00

2009-11-08T11:59:00.000-08:00

TOMASZ BAZAN / ROMUALD KRĘŻEL,,IDIOTA albo TRANS”

reżyseria, choreografia, koncept:TOMASZ BAZAN

muzyka:STEVEN REICH

wykonanie: TOMASZ BAZAN ROMUALD KRĘŻEL

konsultacje artystyczne: Richard Dennis, Tania Androwska, Janusz Opryński

Spektakl - prezentacja odnoszący się bezpośrednio do inspiracjipostaciami 'Jurodiwych', 'szalonych świętych', 'świętych głupców'. Pojęcieprzesunięcia fazowego w odniesieniu do zjawiska transu jako fenomenu kulturowegostało się główną zasadą w pracy z ciałem i głosem. Głównąmaterią prezentacji staje się słowo połączone bezpośrednio z ruchem iwypływające pod wpływem przekształceń ciała. Aktor/tancerz staje się pewnegorodzaju prelegentem – całość abstrakcyjnym 'wykładem'. Pozycją wyjściową do powstającego spektaklu stały się dwie książkiCezarego Wodzińskiego, któremu dedykowana jest ta praca: 'Święty Idiota'oraz 'Trans (...)'

2009-11-08T11:50:00.000-08:00